Erkek çocuklar da pembe sever!

Erkek çocuklar da pembe sever!

Yazan: Melike

Okuyucular

Bu yazının burda ne işi var diye sormayın. Geçenlerde siteye inceleme koymak için indirdiğim Princess Pony Puzzle oyununun oğlum tarafından iPadimde bulunmasıyla başladı aslında herşey. Oyunu oynamasına izin versem de içimden garip bir rahatsızlık duydum. Bir ara sanırım şuna benzer bir cümle de kurmuş olabilirim: “Boşver sen o oyunu, o zaten kız oyunu bak burda başka oyunlar var” Ne?! Nasıl Yani? Sonra aldı beni bir düşünce tabii.

Tabletimde bulunan diğer yaşına uygun oyunlardan teknik olarak hiçbir farkı olmayan, sadece yoğun olarak pembe rengin, perilerin, prenseslerin ve unicornların yapbozlarından oluşan bu oyundan onu uzaklaştırmamın tek sebebi, o an için kendi kodlanmışlığımdaki “erkekler arabalarla oynar, mavi sever¨ önyargısından başka bir şey değildi.

Bu ilk defa karşıma çıkan bir durum değil. Ama o zamandan beri de içimde bu konuyu düşünmeye ve tartışmaya başlamışım. Oğlum şu an dört yaşında, ve kendi seçimlerini yapmaya başladığından beri zaman zaman onu pembeyle ilgili şeylerden maviyle ilgili şeylere yönlendirdiğim oldu.

Mesela yine yakınlarda muffin yapmaya karar verdiğimizde markette alışveriş yaparken, o hemen elini pembeli ve üzerinde perilerin olduğu muffin kalıplarına attı. Ben de önce o anda otomatik olarak “bak ama burda korsanlı kalıplar da” var şeklinde en sevimli halimle onu tekrar yönlendirmeye çalıştım. Ama baktım ki o bu pembe perileri istiyor sonunda onu aldık. Uzunca bir süre ona hangi rengi en çok sevdiğini sorduğumda hep “pink” cevabını verdi. “Pink dondurma yiicem, hem de araba pink” gibi cümleler ondan en çok duyduğum cümleler.

O muffinlerden beridir kendi kendime bir karar verdim.
1. Renkler cinsiyet seçimlerinin bir göstergesi değildir.
Neden ben, yaşı itibariyle daha bu sene kız-erkek ayrımını yapmayı öğrenmiş bir çocuğa kendi önyargılarımla diretmelerde bulunuyorum ki sanki? Ne olacak yani 3-4 yaşındaki erkek çocuklar pembe renk ayakkabı giydi, saç tokasıyla oynadı diye ileride gay (eşcinsel) mi olacaklar? Bu mudur bunun altında yatan gizli korku? Yoksa bu çocukların hala hayatlarında en çok vakit geçirdikleri, en çok gördükleri, gözlemledikleri kişiler anneleridir de, doğal olarak onların her yaptığını taklit ederek mi öğreniyorlardır.

2.dünya savaşından önce bu kodlamanın tam tersine olduğunu biliyor muydunuz? Yani pembe erkekler, mavi de kızlar için kullanılırmış. Çünkü pembe kırmızıyı, kırmızı da savaşı simgelermiş. 180 derece değişebilen bu değerlere kendimi kaptırıp, daha doğrusu hiç düşünme gereği duymadan tek tip insan yetiştirmek bana hiç mantıklı gelmiyor. Onlar için şu anda önemli olan kız işi erkek işi değil ki. Birlikte muffin yapmayı, topuklu ayakkabıyla nasıl dengede durabileceğini, saç tokasını gözünü çıkarmadan nasıl açabileceğini keşfetmeye çalışan küçük insanlar.

2. Çocuğumun seçimlerine saygı göstermek, onun kendine güvenini artıracak
Sırf rengi yüzünden bir çocuğun elinden hayal etme gücünün alınması ne büyük saçmalıktır? Oğlum şu aralar itfaiyeci olmaya meraklı, bunun yanında korsanlara, vikinglere, ejderhalara, arabalara da. Ama aynı zamanda en sevdiği Disney kahramanlarından bir tanesi Tinkerbell. Hatta şu anda markette yılbaşı nedeniyle alışverişin sonunda verdikleri çıkartmaların içinden çıkan Pamuk Prenses ve diğer prenses çıkartmalarını pijamasına filan yapıştırmış şekilde uyuyor.

3. Bunun tam tersi kızlar için de geçerli.
Pek çok kadın vardır ki, küçükken pembeye boğulmuşlardır da, ergenlikte pembe ve pembeyle ilgili herşeye tepki gösterip olgun kişiler olduklarında da bambaşka tarzları olmuştur. Küçükken arabalar, kamyonlarla oynayan ağaçlara tırmanan kız çocuklarına (tomboy) –delikanlı dolu ülkem Türkiye için söylüyorum– sanki biraz daha tahammül gösteriliyor. ¨Çok Delikanlı Kız¨ diye bir laf bile duydum. Bu sanki daha normal hatta çoğu zaman daha cool, ama pembe tshirt giyen erkek nedense hemen gay. Peh!

4. Süper Kahramanlar çok mu doğru sanki?
Spider Man, Batman, IronMan, Hulk tiplemelerinden de fenalık geldi zaten. Ne zaman ona birşey ona almaya çıksak, iç çamaşırlarından çoraplara, su şişelerine kadar herşeyin üzerinde onlar var. IronMan baskılı siyah tshirtle dolaşınca çocuğum daha mı çok erkek oluyor? Bu mudur onlara vermeye çalıştığımız mesaj?
Üstelik bu işin bir de ekonomik boyutu var. Bir kız bir erkek çocuğu büyüten bir ailede, çocuk ablasından kalan pembe body leri, tshirtleri giyse hiçbir şeyinin eksilmeyeceğini, aksine ailesinin gereksiz bir takım harcamalardan kurtulacağını savunanlardanım.

Bu arada, burada 3 erkek çocuğu olan bir arkadaşımdan da şu deneyimini dinledim yakınlarda. En büyük oğlunun 3 yaşında başlayan pembe düşkünlüğü yaklaşık 7-8 yaşına kadar sürmüş. Pembe çoraplar, pembe bileklikler…Ama hiç birine karşı çıkmamışlar ve saygıyla karşılamışlar. Günün birinde, sabahtan akşama diyebileceğim kadar kısa bir zamanda, çocuk birdenbire tüm bu pembe düşkünlüğünü bırakmış. “Sanırım artık onun için yeteri kadar cool değildi” diyor annesi. Ancak psikologların dediği gibi pembeyi seven çocukların büyüdüklerinde daha yaratıcı insanlar haline geldiklerine dair bir görüş de bulunmaktaymış. Şimdi bu oğlu ailede, annesi giyindiğinde yakışıp yakışmadığını sorduğu kişi olmuş, eşi bile değil.

Ben diyorum ki bırakalım çocuklarımız içlerinden ne geliyorsa neyi merak ediyorlarsa öğrensinler, biz de kodlanmış yargılarımızı bir kenara bırakarak onları büyütmeye çalışalım. Hayal etme güçlerini kendi yargılarımızdan dolayı ellerinden almayalım. Biz onları bilerek veya bilmeyerek ne kadar kısıtlarsak kısıtlayalım, sonunda ne olacaklarsa olacaklar.

En önemlisi duyarlı insanlar olsunlar, belki bu toplumdaki karısını, çocuklarını döven kocalar daha az olur. Ne de olsa bu toplumları yaratanlar biz anneler ve bizlerin yetiştirdiği çocuklar değil mi?

Ben toplumsal sorunlara bu şekilde analiz yapan biri değilim, çözüm tavsiye etmek filan da değil amacım, sadece saygılı ve duyarlı kişiler yetiştirmek için, önce saygıyı çocuklarımıza ve onların seçimlerine göstermemiz gerektiğini düşünüyorum.

Ben sadece şu anda, oğlumun çıkartmalardaki bir prensesi gösterip “anne işte sen busun, seni buraya yapıştırdım, bu akşam beraber uyuyoruz” demesinin tatlı sarhoşluğunu yaşayan bir anneyim 🙂



3 Yorum

  1. hahaha hakikaten çok eğlendim 🙂 renkler tamamen toplumsal yönlendirmeler bence de. dediğiniz gibi şahsen, blu çağımda kendim pembe hiç birşeyi kabul etmezken, arkadaşım annem vs yanımda pembe giyip gezemezlerdi de. benle buluşmak isteyen pembelerini evde bırakacaktı. ne kadar kabus gibi değil mi!!oğlumun odasını beyaz,turuncu ve tukuvaz renklerin baskın olduğu safari temalı yapmamın nedeni de budur. mavi tulum zıbın görmekten daha hamileyken bıkmıştım. Karan şuan en çok kırmızıyı seviyor. Kırmızı varsa başka renge bakmaz. Mc Queen favori karakteri. Ama plastik meyvelerle peluşlarını besleyerek evcilik de oynuyor. Kendisi de eline gerçek bir muz alıyor hep beraber yiyolarmış, öyle diyor. kızlar evcilik oynar diye endişe edecek birşey göremiyorum. kedileri seven oğlum peluş bembeyaz bir kediyi almak istediğinde, eşim ona bir yavru kaplan verdi ve mağazadan çıktık hahaha kedilerle kızlar oynarmış.. çok gülmüştüm 🙂

    • hahahaa, süpermiş! kız işi erkek işi diyenlere katılmıyorum ben de. Neyi denemek isterse denesin yahu!

  2. Agzina saglik Melikecigim.Toplumumuzda gecmisten bugune dek suregelen bir anlayis.Senin bu yazini okuyanlar bu anlayisini umarim degistirir,degistirsinler de…:)!Tebrikler….

Pin It on Pinterest

Share This